Not my comfortzone!

Het nieuwe jaar stimuleert mij altijd om nieuwe doelen te maken. Ik houd ervan om ergens naartoe te werken. Om iets te bereiken. We worden ook maar al te graag gestimuleerd door de media om dit te doen. Denk maar aan het stoppen met roken, afvallen, nieuwe carrier starten, nu toch eindelijk aanmelden voor die LOI cursus die je altijd al wou doen… noem het maar op. Jammer genoeg herinnert deze zelfde (sociale) media ons vervolgens op twee januari eraan dat het stellen van doelen niet zinvol is en men deze doelen ook niet lang nastreeft. Hoe zou dat nou komen vraag je je dan af. Maargoed. Ik heb nieuwe doelen opgesteld die met name betrekking hebben op het vergaren van nieuwe patienten en nieuw werk.

Ik ga niet al mijn doelen opnomen (zoveel zijn het er niet hoor) maar één ervan was en is om in contact te komen met huisartsen in de omgeving van mijn praktijk door iedere maand tenminste twee huisartsen te bezoeken.  Vóór de kerst had ik al 390 brieven verstuurd. Naar iedere huisarts in Amsterdam één brief. Wil je weten wat het resulaat van deze hele actie was (adressen zoeken en overtypen van de websites, nogmaals…390 stuks, kijken of alle gegevens nog wel kloppen en aanpassen,  brief schrijven en door twee collega’s laten corrigeren,  wachten, correcties doorvoeren, naar een bevriende huisarts om de brief met hem te bespreken, weer correcties doorvoeren, brief opmaak aanpassen, excel en word document samenvoegen, brieven printen en vouwen, in enveloppen doen, postzegels bestellen, wachten,  erop plakken, kijken of alle brieven en adressen kloppen en als laatste de brieven versturen)… en het resultaat?…helemaal NIETS! Geen enkele reactie. Nouja, das niet helemaal waar. Één brief kwam terug.. de huisarts werkte er niet meer.

Volgende stap. Bij de huisartsen langsgaan. Nou heb ik best een grote mond, maar ik moet toegeven dat deze manier van acquireren niet meer sterkste punt is. Not my comfortzone!!

Maar gestimuleerd door de woorden van Ghislaine die ik heb leren kennen tijdens een netwerkbijeenkomst van Open Coffee Zuid, ben ik er toch op uit getrokken. Ik vertelde haar namelijk mijn nieuwjaarsdoel  om in iedere maand in ieder geval bij twee huisartsen langs te gaan, waarop zij mij aanraadde om niet bij twee maar bij tien huisartspraktijken binnen te lopen. Want van die tien huisartsen zal er misschien één actief naar jou doorverwijzen. De moed zakte me een beetje in de schoenen. Ik vond twee al veel dus of het echt een stimulatie was…!?  Maargoed, zoals gezegd,  ik ben toch maar op een grijze woensdag ochtend met mijn lijst met huisartsen de straat opgegaan.  Hoe de dag is verlopen is een heel ander verhaal maar het komt er op neer dat ik na zeven uur in de stad in de regen te hebben gelopen twee kapotte voeten had, ik er door de regen niet meer uitzag en uiteindelijk volledig afgepeigerd thuis op de bank neer plofte. Maar weet je wat het mooiste is, Ghislaine had inderdaad gelijk… het is nu ruim twee weken geleden dat ik tien huisartsen heb bezocht en er maar één huisarts is geweest die een patient heeft doorverwezen.

Maar ik ben er erg dankbaar om want al is het maar één patient, het is toch maar weer mooi één. Het is een geslaagde en succesvolle dag geweest.

Vergeet niet te subscriben als je op de hoogte wilt blijven!! 😉

Mijn nieuwe blog

Om succesvol zaken te doen (online althans) móet je een blog hebben. Als je dat nog niet hebt tel je eigenlijk nog niet mee in de wereld van de, al dan niet startende, zzp-er. Dus ook ik moet er aan geloven.

En dan begint het hoor! Waar begin je? Eerste maar eens kijken of ik het leuk zou vinden… hm… schrijven is niet mijn hobby… iemand mijn mening opleggen wel! Ja, het lijkt mij wel leuk om te bloggen. Volgende stap… Wat zet je in een blog? Waar gaat die over? Zijn er regels?

Om niet helemaal vanuit het niets te beginnen heb ik een boekje gekocht (niet te dik want naast schrijven is lezen ook nog niet echt mijn ding!). In Breukelen, waar ik werk, vond ik in mijn pauze een klein boekje dat “Bloggen als een pro, IN 60 MINUTEN” van Elja Daae heette. “Wow!” dacht ik, dat is nou net iets voor mij. Ongeveer 130 bladzijdes dus dat moet te doen zijn. Uiteraard heb ik, toen mijn vrouw thuis kwam, vol trots mijn nieuwe aanwinst laten zien om haar er van te overtuigen dat ik nu echt serieus wil gaan bloggen en dat ik vanavond nog het boekje uit zou lezen. Het zijn tenslotte maar 130 bladzijdes. En zo geschiet het dat ik ’s avonds naast mijn vrouw op de bank zit, met het boekje in mijn hand en vol goede moed aan het boekje wil beginnen. Mijn vrouw kijkt naar het boekje, kijkt naar mij en zegt: “Ï will not talk to you for 60 minutes, lets see if you can finish the book in that time!”, want ook mijn vrouw weet dat ik niet de snelste lezer ben! Maar goed, na 60 minuten moest ik helaas toegeven dat ik het niet had gehaald (om eerlijk te zijn, ben ik tot pagina 90 gekomen, How Sad Is That?).

Na het boekje binnen 6 dagen volledig te hebben gelezen, was ik er van overtuigd dat ik het “wel wilde proberen”. Volkomen fout als het aan het boekje ligt, want “bloggen is hard werken” aldus de schrijfster ervan!

En zo gebeurt het dat ik vandaag, 29-1-2014, vanuit de Bagels & Beans aan de Veemkade mijn eerste blog online zet. Waar mijn blog over gaat?…Over ditjes en datjes! Juist..van alles. Maar vooral over fysiotherapie, de macht / onmacht van de verzekeraars en (para-) medici, massage, mijn inspanningen als ondernemer om mijn praktijk van de grond te krijgen en over artikelen uit mijn webshop (want we zijn natuurlijk wel een béétje commercieel 😉 )
Subscribe (leuk, nooit gedacht dat ik dit woord óóit zou gebruiken) als je me/mijn blog wilt volgen!